Z pewnością każdy kto choć raz spróbował tego wyjątkowo słodkiego produktu jakim jest stewia, zastanawiał się jak to możliwe, że tak mała ilości stewii w proszku nadaje tyle słodyczy np. gorzkiej kawie. Z pewnością też chodziło Wam po głowie skąd ten lekko zmieniony, zdecydowanie nie podobny do białego cukru smak. Poniżej postaram się opisać Wam „jak to jest zrobione” 😉

Stewia, swój bardzo słodki smak zawdzięcza zawartym w niej glikozydom stewiolowym. W liściach stewii znaleziono 8 glikozydów, z których dwa (stewiozyd i rebaudiozyd A) mają największe znaczenie jeśli chodzi o słodycz tej rośliny. Najwięcej glikozydów stewiolowych zawierają liście, które po wysuszeniu można stosować bezpośrednio np. podczas zaparzania herbaty lub też wykorzystać do produkcji stewii w proszku, w płynie, bądź też w tabletkach.

Ta niesłychanie słodka roślina pochodzi z Ameryki Południowej, a dokładnie z Paragwaju, gdzie znana jest od wieków. Odkryta została ona przez plemię Indian, które jako pierwsze zaczęło wykorzystywać jej niespotykanie słodkie, ale również i lecznicze właściwości. Obecnie stewia używana jest przez miliony ludzi na świecie. Dzięki swojemu naturalnemu pochodzeniu uważana jest za słodzik przyszłości.

 

Tab. 1. Słodkie glikozydy stewiolowe

Nazwa polska Nazwa angielska % suchej masy Słodkość (cukier 1) Rozpuszczalność
w wodzie (%)
Stewiozyd Stevioside 4-13% 150-300 0,13
Stewiolbiozyd* Steviolbioside śladowe 100-125 0,03
Rebaudiozyd A Rebaudiosides A 2-4% 200-400 0,8
Rebaudiozyd B* Rebaudiosides B śladowe 300-350 0,1
Rebaudiozyd C Rebaudiosides C 1-2% 50-120 0,21
Rebaudiozyd D Rebaudiosides D śladowe 200-300 1
Rebaudiozyd E Rebaudiosides E śladowe 250-300 1,7
Dulkozyd A Dulcoside A 0.4-0.7% 50-120 0,58

* Możliwe, że glikozyd nie występuje w roślinie, tylko powstaje w procesie ekstrakcji.